در اینجا چند نکته برای کارآمدتر و کم دردسر کردن زمان تکالیف آمده است:

• ترفندهای حسی-حرکتی را بگنجانید.

برای بچه‌های ‌فعال، بی‌قرار یا ناراحت، سعی کنید آن‌ها را روی یک توپ ورزشی بنشانید، یا یک بند ورزشی را به دور پایه‌های جلویی صندلی‌شان ببندید (تا بتوانند آن را با پاهایشان فشار داده و بکشند). جویدن آدامس نیز می‌تواند موثر باشد، زیرا جویدن یا مکیدن می‌تواند سیستم عصبی را سازماندهی کند.

• از تایمر استفاده کنید.

برای بچه‌هایی که برای شروع کارشان مشکل دارند، سعی کنید بگویید “باشه، بیا ببینیم در عرض سی دقیقه چقدر می‌توانی انجام دهی” و تایمر را تنظیم کنید. در صورت نیاز دوباره آن را ریست کنید. یا، سعی کنید “اگر می‌توانید بنشینی و در 5 دقیقه آینده شروع به کار کنی، می‌توانی “x” را به عنوان پاداش کسب کنی.” (پاداش ترجیحا باید یک مورد مربوط به خود کودک، یا معنوی باشد. مثلا اگر درس بخوانی می‌توانی خودت تابلوها را بخوانی. پاداش‌های فیزیکی مثل اسباب‌بازی، بستنی و … بعد از مدتی تاثیر خود را از دست می‌دهند)

• با معلم حرف بزنید.

قرار است تکالیف آن‌ها چقدر طول بکشد؟ اگر فرزند شما زمان بسیار بیشتری از آن‌چه انتظار می‌رود صرف کند، ممکن است این مقدار غیرواقعی باشد. از معلم بپرسید که آیا می‌تواند آن را تغییر دهد (مثلاً از شر برخی از «زیادی کاری» خلاص شود، بار “پروژه” را کاهش دهد، یا فقط مشکلات فرد یا زوج را تعیین کند.) ممکن است به عنوان بخشی از یک برنامه رسمی به آن نیاز داشته باشید، اما اگر منطقی است، آن را بخواهید.

• استراحت کنید … اما آن‌ها را کوتاه نگه دارید.

اجازه دهید فرزندتان برای مدت کوتاهی بعد از مدرسه استراحت کند، اما سعی کنید کار را زودتر از موعد انجام دهید. دادن یک میان وعده حاوی پروتئین، چربی‌های سالم و/یا کربوهیدرات‌ها به تقویت قدرت مغز و ثابت نگه داشتن قند خون کمک می‌کند.

• از جوایز استفاده کنید.

برای بچه‌هایی که بی‌انگیزه هستند، هر چند وقت یک‌بار به او جایزه بدهید (“وقتی کارت تمام شد با تو یک بازی خواهم کرد.”) از بازی‌های ویدیویی به عنوان پاداش استفاده نکنید، زیرا از نظر تحصیلی تأثیر نامطلوبی دارند و می‌توانند تمرکز، خواب و مدیریت زمان را تحت تأثیر قرار دهند.

• 
  

  یک معلم خصوصی یا رفیق تکلیفی بگیرید.

بسیاری از بچه ها به خودی خود نیازی به معلم ندارند، اما بهتر است کسی (به غیر از مادر یا پدر) کنار آن‌ها بنشینند تا به آن‌ها کمک کند تا بتوانند به انجام تکالیف ادامه دهند. می‌توان از همکلاسی‌ها هم برای این کار استفاده کرد.

• فضای پربار ایجاد کنید.

در دنیای ایده‌آل، تکالیف در اتاقی با دیوارهای خالی و بدون چیزی جز میز و صندلی (یا توپ!) انجام می‌شود. هر چه انحرافات بینایی و شنوایی بیشتر باشد، وقفه‌ها بیشتر می‌شود. صدای یکنواخت (مثل صدای باران) یا موسیقی کلاسیک می‌تواند مفید باشد، اما آن را در حد کم نگه دارید.

• رسانه‌های اجتماعی را رها کنید.

برخی از کودکان (مخصوصاً بچه‌های راهنمایی و دبیرستان) دوست دارند هنگام انجام تکالیف، با اسکایپ کار کنند و یا پیامک بنویسند. اخیراً یک دختر سیزده ساله به من گفت که اسکایپ به او کمک کرد تا کارش را انجام دهد. از آن‌جایی که او نمرات خوبی داشت، این موضوع را تحت فشار قرار ندادم. سپس او به عنوان بخشی از یک پروژه مدرسه در یک رسانه الکترونیکی سریع شرکت کرد و تا سه شنبه تمام کارهایش را برای هفته مدرسه انجام داد. او هم‌چنین دو ساعت زودتر از همیشه به رختخواب رفت. نیازی به گفتن نیست که باورش نمی‌شد چقدر احساس آرامش می‌کرد!

• در دسترس باشید.

بارها در مورد بچه‌هایی می‌شنوم که در نهایت تکالیف خود را پاره می‌کنند، زیرا هیچ‌کس به اندازه کافی نزدیک‌شان نبوده تا از او کمک بخواهند. کار آن‌ها را برایشان انجام ندهید، اما در نزدیکی آن‌ها بمانید، به آن‌ها کمک کنید و به بازخورد مثبت خود ادامه دهید.

• اجازه ندهید آن‎ها چند کار را انجام دهند.

پرداختن به چند کار به طور همزمان، تغییر توجه یا تمرکز مکرر است. اگرچه برخی از بچه‌ها اصرار دارند که می‌توانند با روشن بودن تلویزیون به آرامش برسند، اما تحقیقات نشان داده است که انجام چند کار با رسانه‌های تصویری با عملکرد ضعیف‌تر ارتباط دارد. بچه‌ها همه کتاب‌هایشان را به یک‌باره باز می‌کنند و موضوعی را به موضوع دیگر تغییر می‌دهند. از آن‌ها بخواهید یک موضوع را در یک زمان، با سخت‌ترین کار، تکمیل کنند.
مهم‌تر از همه، وضعیت را بررسی کنید. هم خواب و هم بازی، برای رفاه و رشد ذهنی مهم‌تر از تکالیف هستند، بنابراین مطمئن شوید که این‌ها در اولویت قرار دارند.

نوشته ویکتوریا دانکلی، ترجمه سوده مدرس