خب، شما آن را انجام داده‌اید. شما این تعهد را به عهده گرفته‌اید – قرار نیست آن‌گونه که تربیت شده‌اید، تربیت کنید. شاید والدین شما با ابزاری که در اختیار داشتند بهترین کار را انجام دادند، یا به دلیل احساس تعهد فرهنگی یا مذهبی تنبیه سخت را پذیرفتند. شاید انبوهی از مقالات تحقیقاتی اخیر در مورد تمام اثرات منفی اجتماعی و عاطفی کتک زدن را خوانده باشید. به نظر می‌رسد، کتک زدن با توانایی کودک برای به دست آوردن هوش بین فردی و مهارت‌های اثربخشی بین فردی تداخل دارد، با مشکلات سلامت روانی بعدی زندگی مرتبط است، و مهم‌تر از همه این که کارساز نیست. در واقع آن‌چه را که ما فکر می‌کنیم آموزش می‌دهد، آموزش نمی‌دهد. در بسیاری از موارد، می‌تواند همان رفتارهایی را که ما می‌خواهیم به بچه‌ها آموزش دهیم از آن استفاده نکنند، تقویت کند.

اکثر والدین پس از اتفاق و افتادن در چرخه تکرار، به من می گویند: “من می‌دانم چه کاری را نباید انجام دهم، اما نمی‌دانم واقعاً چه کاری انجام دهم. اگر کتک نزنم، چگونه می‌توانم فرزندانم را ایمن نگه دارم؟ چگونه می‌توانم جلوی آن‌ها را بگیرم که به قلدرهای زمین بازی تبدیل نشوند، یا به آن‌ها یاد بدهم که عواقبی از دیر بیدار ماندن گرفته تا هل دادن بچه‌های دیگر در زمین بازی تا دویدن به خیابان بدون نگاه کردن به هر دو طرف، وجود دارد؟” به نظر ترسناک است که کتک زدن و سایر اشکال انضباط خشن را کنار بگذاریم.

بنابراین، موضوع اینجاست:
دقیقاً به این دلیل که می‌خواهید فرزندانتان به حرف‌های شما گوش دهند، توسط شما هدایت شوند و عمل‌گرایی اجتماعی و مهارت‌های خودتنظیمی را از شما بیاموزند، به همین دلیل است که نمی‌خواهید آن‌ها را کتک بزنید.
راه‌های بسیار مؤثرتری برای آموزش رفتار مناسب، کمک به کودکان در یادگیری مهارت‌های عمل‌گرایی اجتماعی، القای توانایی‌های حل تعارض و حتی حفظ امنیت کودکان وجود دارد.
دو مورد اول را به طور عمیق در این قسمت مورد بحث قرار می‌دهیم و سه مورد پایانی را در قسمت دوم دنبال می‌کنیم.

• سیگنال توقف
• پیامدهای منطقی
• خود کنترلی را از قبل آموزش داده و تمرین کنید
• آموزش خودتنظیمی، آموزش با استفاده از سیگنال ها
• محیط را کنترل کنید نه کودک را. خودکنترلی را در کودک ایجاد کنید.

مسئله 1: اطاعت = ایمنی.

بسیاری از والدین، به ویژه والدین کودکان نوپا، پس از کتک‌زدن، به من می‌گویند که به دلایل ایمنی، جایگزینی برای کتک زدن نمی‌بینند. بچه من باید یاد بگیرد که در خیابان هجوم نبرد، دست به سمت اجاق گاز داغ نبرد، از پرخاشگری و کشتن گربه خانگی یا برادر کوچکش دست بردارد. من نگران هستم که کتک زدن می‌تواند در دلبستگی تداخل ایجاد کند – چگونه می‌توانم منبع ایمنی، امنیت و ثبات باشم در حالی که من منبع عصبانیت و درد نیز هستم؟

آیا می‌دانید اطاعت فوری و کورکورانه در کدام زمینه یک ملاحظات ایمنی است؟

در مناطق خطر. سربازان برای اطاعت فوری از دستورات آموزش می‌بینند و این می‌تواند جان آن‌ها را نجات دهد. به طور مشابه، ما اطاعت از سیگنال‌های خطر مانند هشدارهای آتش را تمرین می‌کنیم – زیرا در آن لحظات، اطاعت کورکورانه از یک شخصیت اقتدار می‌تواند ما را نجات دهد.

من امیدوارم که خانه‌های ما مناطق جنگی نباشد. من امیدوارم که خانه‌های ما مانند محیط‌های امن و مطمئنی باشد که در آن نیازی نیست دائماً مراقب خطر باشید. آموزش دادن “همیشه هوشیار بودن” و “اطاعت کورکورانه” به فرزندان‌مان به این معنی است که ما به آن‌ها آموزش می‌دهیم که خانه مانند یک منطقه جنگی است، جایی که خطر همیشه در کمین است. آیا این با ارزش‌های والدینی شما سازگار است؟ قطعا با مال من نیست! بله، دنیا می‌تواند مکانی ترسناک باشد، اما خانه باید یک پناهگاه امن باشد.

راه حل 1: سیگنال توقف

در عوض، سیگنال “ایست” را آموزش دهید و تمرین کنید. زمانی که در کلاس‌های دفاع شخصی شرکت می‌کردم و حرکات خطرناک‌تری مانند نگه‌داشتن نفس را یاد گرفتیم، مربی ما یک علامت توقف به ما نشان می‌داد. اگر او فریاد می زد “FREEZE” – مهم نیست که ما چه کار می‌کردیم، در جای خود بی حرکت می‌شدیم. گاهی اوقات، زمانی که ما قبل از کلاس یا تمرین در حال چت کردن بودیم، او فریاد می‌زد “FREEZE”، کاری که باید می‌کردیم این بود که با شنیدن آن سیگنال، فوراً بی حرکت کامل شویم.

با بچه‌های کوچک‌تر، ما آن را به یک بازی تخصصی “برچسب انجماد” تبدیل می‌کنیم. طولی نکشید که حتی پیش‌دبستانی‌های کلاس‌ها می‌دانستند چگونه از سیگنال انجماد اطاعت کنند.

یک سیگنال توقف مخصوص خود بسازید و با استفاده از یک بازی، آن را به کودکان خود آموزش دهید. پس از مدتی، هر کلمه‌ای که برای علامت “توقف” استفاده می‌کنید به عادت دوم تبدیل می‌شود. پیشنهاد می‌کنم کلمه یا صدایی را که معمولاً استفاده نمی‌کنیدبرای سیگنال در نظر بگیرید. اگر کودک نوپای شما به سرعت به خیابان می‌دود، یا کودک هشت ساله‌تان می‌خواهد با یک خواهر یا برادر کوچک‌تر دعوا کند، این سیگنال می‌تواند از خطر واقعی جلوگیری کند – و هیچ درد، تنبیه یا تداخلی در دلبستگی وجود ندارد.

مشکل 2: اگر من کتک نزنم، آن‌ها چگونه یاد می‌گیرند؟

چیز دیگری که از والدین می‌شنوم این است که “من نیاز دارم بچه‌هایم به حرف‌های من گوش دهند، و می‌دانم وقتی والدینم مرا به شدت تنبیه کردند یا حتی تهدید به کتک زدن کردند، توی خط آمدم و اجرا کردم”.

راه حل 2: پیامدهای منطقی

بعد از من تکرار کن: پیامدهای منطقی مجازات نیستند. پیامدهای منطقی دقیقاً همین است – پیامد منطقی رفتار ناایمن یا نامناسب. اگر قوانین ایمنی در ترامپولین را نادیده می‌گیریم، اکنون وقت آن است که از ترامپولین پیاده شویم. اگر اسباب‌بازی پرتاب می‌کنیم، باید اسباب‌بازی‌های لبه سخت را کنار بگذاریم و فقط برای مدتی با اسباب‌بازی‌های نرم بازی کنیم. اگر یک دانش آموز راهنمایی به معلم بی احترامی کند، این یک گسست در رابطه است. او باید این رابطه را ترمیم کند، شاید با نوشتن یک نامه عذرخواهی که شامل برنامه‌ای برای مدیریت این نوع شرایط در آینده باشد – به روشی اجتماعی.

کارکرد مجازات ایجاد درد به عنوان یک عامل بازدارنده است. کارکرد یک پیامد طبیعی، کمک به کودک در رشد خودکنترلی است.

مجازات‌ها رفتار را محدود می‌کنند، پیامدها شامل رفتار می‌شوند.

آیا کودک گاهی از جنبه ناپسند پیامد آن، درس می‌گیرد؟ مطمئنا.

تیمی کوچولو ممکن است فکر کند، “زمین بازی بسیار سرگرم کننده است! کاش می‌توانستم برای همیشه این‌جا بمانم. هفته پیش، وقتی پسر عمویم را هل دادم و بیش از حد احمق و هیجان‌زده شدم، مامان زودتر مرا به خانه برد. من نمی‌خواهم این هفته زودتر به خانه بروم، بنابراین حماقت خود را مدیریت خواهم کرد.

بیزاری هدف نبود. این “مامان با بردنم به خانه من را کنترل کرد” نیست. این “من خودکنترلی را یاد گرفتم زیرا نمی‌خواهم به خانه بروم.” است

راه‌حل‌های دیگر

شاید شما نگران این هستید که اگر رفتار “مشکل‌دار” را فوراً متوقف نکنید، آن را نادیده گرفته‌اید. یا شاید نگران این هستید که کودکان دیگر یاد بگیرند که رفتار پرخاشگرانه، بی احترامی در صحبت کردن، یا طفره رفتن از مسئولیت اشکالی ندارد. یا فکر می‌کنید، “فرزند من در عرض 5 ثانیه از صفر به شصت می‌رسد. سیگنال‌های توقف و پیامدهای منطقی کار نمی‌کنند. یا شاید در حال فکر کردن هستید، اما در مورد جنگ قدرت چطور؟ اگر به شدت تنبیه نکنم، بدتر می‌شوند.”

سه گزینه آخر برای کتک زدن – خودکنترلی از پیش آموخته شده، آموزش خودتنظیمی، و کنترل محیط، نه کودک – همه به رفع این نگرانی کمک می‌کنند. در قسمت دوم این مقاله به طور عمیق‌تر به آن‌ها خواهیم پرداخت.

در حال حاضر، بدانید که امیدی وجود دارد. جایگزین‌هایی برای کتک زدن و مجازات سخت وجود دارد. آن‌ها نه تنها گزینه‌های جایگزین هستند، بلکه گزینه‌های بهتر و بیشتر، مورد حمایت تحقیقاتی هستند که کودکان را ایمن نگه می‌دارند، خودتنظیمی و شایستگی‌های اجتماعی را به آن‌ها آموزش می‌دهند و در عین حال رابطه ما با آن‌ها را حفظ می‌کنند. مهم‌تر از همه، نشان داده شده است که آن‌ها در آموزش این مهارت ها موثرتر هستند.

نوشته رابین کازلوویتز – ترجمه سوده مدرس