زندگی دو بال دارد. به دست آوردن و از دست دادن. باید با دو سوم به دنیا نگاه کرد. اگر از کودکی از دست دادن‌های کوچک را به تجربه‌های زندگی می‌افزودیم و جای آن‌‌ها را درون شادی‌ها و لذت‌ها و دستاوردها روشن و محکم می‌کردیم، از دست دادن‌های بزرگ چیزهایی که به آن‌ها تعلق خاطر داریم ما را این‌چنین دچار بحران و شوک نمی‌کرد.

سوگ به راحتی، کودکان را تحت تاثیر قرار می‌دهد و زندگی أنان را به هم می‌ریزد. واکنش‌های ما ممکن است کار را بهتر کند اما اغلب چنین است که کار را خراب‌تر می‌کند. ممکن است سوگ روند عادی زندگی کودک را مختل کند. عادت‌های روزانه خوردن و خوابیدن و مدرسه رفتن و غیره. سوگ ممکن است با مشکلات جسمی همراه باشد. کودکان فقط به از دست دادن افراد و رابطه‌ها و اشیای مورد علاقه‌شان و موضوع‌هایی که به آن‌ها تعلق خاطر دارند فکر نمی‌کنند؛ آن‌ها همچنین به افراد دیگر و رابطه‌های دیگر و اشیای دیگر نیز می‌اندیشند و واکنش سوگ را به جامعه پیرامون و اجتماعی که در آن زندگی می‌کنند نیز گسترش می‌دهند.

فعالیت‌هایی که برای کودکانی که با سوگ مواجه شده‌اند استفاده می‌شود، در دسته‌های زیر می‌گنجند. این موضوع را به یاد داشته باشید که برخی از این فعالیت‌ها ممکن است برای یک کودک کارایی نداشته باشد.

بعضی چیزها در زندگی وجود دارند که ما توان کنترل آن‌ها را داریم؛ در حالی که توان کنترل برخی دیگر را نداریم

هر موجود زنده ای طول عمر معینی دارد

افراد باورهای متفاوتی درباره مرگ دارند

افراد به شکل‌های متفاوتی سوگواری می‌کنند

شاد بودن ایرادی ندارد حتی زمانی که شما سوگوار هستید

خاطرات افراد مورد علاقه مان مهم هستند و لازم است آن‌ها را با دیگران درمیان بگذاریم.

این روش‌ها به کودک کمک می‌کند که نه تنها با سوگ، بلکه با همه عوامل استرس‌زای زندگی کنار بیایند.

در همان حال که شما به کودک در فرایند سوگواری‌اش کمک می‌کنید، ممکن است دریابید که صحبت در مورد بعضی مسائل خاص برای او دشوار است. هرگز کودک را در صورت عدم تمایل، مجبور به حرف زدن نکنید. بهترین راه برای واداشتن کودکان به بروز تجارب این است که یک الگوی خوب باشید. با آنان در مورد افکار، احساس‌ها و تجارب‌تان صحبت کنید و روی شیوه‌های مثبتی که از طریق آن‌ها با مشکلات کنار آمده‌اید، تاکید کنید. حتی اگر کودک سخن گفت نیز کلمات شما تاثیر چشمگیری خواهند داشت.

بعضی از کودکان افسردگی چشم‌گیری را تجربه می‌کنند که به واسطه فقدان راه‌اندازی می‌شود، حتی زمانی که متوفی یکی از اعضای نزدیک خانواده نیست. بعضی کودکان دچار کابوس های شبانه، ترس های خاص یا اضطراب فراگیر می‌شوند. اگر شما نگران واکنش کودکتان به فقدان هستید، لازم است با یک مشاور آموزش‌دیده مشورت کنید

سوگواری محدود به زمانی نیست که مرگ اتفاق می‌افتد.  کودکان و نوجوانان سوگوار فقدانشان را در سراسر دوره زندگی شان تجربه می‌کنند. پسری که مادرش را زمانی که شش ساله بوده از دست داده است، وقتی از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد، ممکن است دوباره سوگواری کند.