کودکان دشوار، وابستگیهای ناایمن با والدین
طبق تحقیقات ما، کودکانی با خلق و خوی دشوار، از جمله تمایلات شخصیتی مانند تحریک پذیری و داشتن زمان سختی برای تسلی دادن، فقط اندکی بیشتر از سایر کودکان احتمال دارد که روابط دلبستگی ناایمن با یک یا هر دو والدین خود داشته باشند. این یافته، این تصور دیرینه بسیاری از روانشناسان را رد میکند که رفتارهای دلبستگی اولیه، عمدتاً توسط خلق و خوی کودک تعیین میشود.
رابطه دلبستگی، منعکس کننده انتظارات کودک از مراقب خود در مواقع نیاز است. دلبستگی ایمن در صورتی محتمل است که یک مراقب به طور مداوم در دسترس باشد و از نظر عاطفی، وقتی کودک نگران است، حمایت کند. با این حال، اگر کودک بیاموزد که مراقب او در صورت نیاز حضور نخواهد داشت یا به طور موثر او را آرام نمیکند، به احتمال زیاد رابطه دلبستگی ناایمنی با آن مراقب ایجاد خواهد کرد.
به عنوان محققین روانشناسی بالینی و مطالعات کودک و خانواده، ما به این موضوع علاقهمندیم که چگونه کیفیت روابط کودک و مراقب بر رشد کودکان تأثیر میگذارد.
بخشی از آن درک این است که چه چیزی بر نحوه شکلگیری دلبستگیهای کودک و والدین تأثیر میگذارد. حتی نوزادان تفاوتهای فاحشی در خلق و خو نشان میدهند، و برخی از روانشناسان استدلال کردهاند که این تمایلات فردی ممکن است نحوه تعامل نوجوانان با مراقبان را نیز توضیح دهد. حتی حساسترین و دوستداشتنیترین والدین نیز میتوانند هنگام مراقبت از یک کودک دشوار احساس چالش کنند – آیا این پویایی بر کیفیت رابطه دلبستگی آنها تأثیر میگذارد؟
چگونه کارمان را انجام میدهیم
با 29 محقق دیگر، ما یک کنسرسیوم تحقیقاتی را برای بررسی کیفیت روابط دلبستگی کودکان با مادر و پدرشان – یا آنچه ما شبکههای دلبستگی آنها مینامیم – راه اندازی کردیم. برای این متاآنالیز، دادههای جمعآوریشده در 40 سال گذشته را در مورد 872 کودک از خانوادههای آمریکای شمالی ترکیب کردیم.
محققان مشاهده کردند که این کودکان به طور جداگانه با مادر و پدرشان در تعامل بودند و ارزیابیهایی را که برای ارزیابی رفتارهای دلبستگی کودکان طراحی شده بود، تکمیل کردند: چگونه در مواقع نیاز به دنبال آرامش هستند؟ چقدر راحت در والدین خود اطمینان پیدا میکنند؟ چگونه محیط خود را در حضور والدین خود کشف میکنند؟
علاوه بر این، والدین در مورد درجه دشواری خلق و خوی فرزندان خود گزارش دادند. چقدر احتمال دارد کودک احساسات منفی شدیدی مانند خشم، غم و اندوه یا ترس را تجربه کند؟
منطقی به نظر میرسید که کودکانی که خلق و خوی سختتری دارند، ممکن است در خانواده روابط دلبستگی ناامنتری داشته باشند – اما این دقیقاً همان چیزی نیست که ما پیدا کردیم. در عوض، خلق و خوی دشوار، ارتباط بسیار کمی با تعداد روابط دلبستگی ناایمن یک کودک با والدین خود داشت.
بر اساس تجزیه و تحلیل آماری ما، تمایلات بیشتر به یک خلق و خوی دشوار تأثیر بسیار کمی داشت – کمتر از 1٪ – بر روی احتمال داشتن روابط دلبستگی ناایمن متعدد در کودکان. و خلق و خوی در نوزادانی که دلبستگی ناایمن با هر دو والدین داشتند به جای تنها با یکی، یا هیچ یک از والدین، کمی دشوارتر بود.
چرا مهم است
تحقیقات اخیر کنسرسیوم ما نشان داده است که کودکانی که روابط دلبستگی ایمن با مادر و پدر دارند، علائم کمتری از اضطراب و افسردگی و همچنین مهارتهای زبانی قویتری نشان میدهند، در مقایسه با کسانی که تنها یک یا هیچ رابطه دلبستگی ایمن در خانوادههای دو والدی خود نداشتند.
نتایج آخرین مطالعه ما نشان میدهد که حتی کودکانی که ویژگیهای ذاتی دارای مزاج دشوار دارند، میتوانند از مزایایی که از دلبستگیهای ایمن متعدد ناشی میشود، بهرهمند شوند. این یافته ها ممکن است والدین نگران را آرام کند.
چیزی که هنوز معلوم نیست
تحقیقات بیشتری برای توضیح افزایش اندک دلبستگیهای ناایمن که برای بچههایی با خلق و خوی دشوار شناسایی کردیم، مورد نیاز است. به عنوان مثال، خلق و خوی دشوار کودکان احتمال فرزندپروری منفی، از جمله عصبانیت و رفتارهای اجباری و کنترل بیش از حد را افزایش میدهد. اینها به نوبه خود میتوانند احساسات منفی کودکان را تشدید کنند. با گذشت زمان، ممکن است این خیابان دو طرفه از واکنشهای منفی، احتمال روابط دلبستگی ناایمن بین کودک و والدین را افزایش دهد.
مداخلاتی که فرزندپروری مثبت و انضباط حساس را ترویج میکند، امنیت دلبستگی کودکان را با والدینشان افزایش میدهد. بنابراین، والدین میتوانند دلبستگی ایمن را با تلاشهای عمدی تقویت کنند تا نسبت به نیازهای عاطفی کودک حساستر باشند.
یک چیز مشخص شده است. روابط دلبستگی ایمن که نقش مهمی در رشد شناختی و عاطفی ایفا میکند، بر روی کودکان متولد شده با خلق و خوی دشوار بسته نیست.
نوشته یا داگان، کارلو شونگل. ترجمه سوده مدرس