بسیاری از رویکردهای جدید فرض می کنند که “کودک بدقلق” در درجه اول نشانه یک رابطه ناکارآمد بین کودکان و بزرگسالان است. به گفته مایکل وینترهوف، روانپزشک نوجوان، چنین اختلال رابطه زمانی رخ می دهد که با کودک مانند یک پارتنر رفتار شود و در همه تصمیم گیری ها نقش داشته باشد یا زمانی که یک بزرگسال می خواهد همیشه مورد محبت و احترام فرزندش باشد. والدین، کودک را جزئی از خود می دانند که باید مطابق میل او رفتار کند. اگر کودک این کار را نکند، دلایل واقعی جستجو نمی شود، بلکه علت را از معلم، مشاور، دوستان و یا یک بیماری (مثلا ADHD، بیش فعالی) جستجو می کنند. به گفته این روانپزشک، دانستن این نکته ضروری است که کودکان از پنج سالگی تقریبا همه چیز را برای والدین خود انجام می دهند. به عنوان مثال، یک کودک بخاطر والدین خود به مدرسه و یا مهدکودک می رود و نه به این دلیل که آن را برای زندگی خود مهم می داند. اما اگر این تعریف به هر دلیلی مختل شود، رفتار اجتماعی و عملکردی کودک نیز آسیب می بیند.