آنه‌ا در دسترس نبودند تا به طور کامل در کنار او حضور داشته باشند تا به او کمک کنند واقعاً شنیده شود. آن‌ها حاضر نبودند به روش‌هایی پاسخ دهند که خوداندیشی یا طوفان فکری او را که برای حل مسئله ضروری است، تشویق کند. به این ترتیب، آن‌ها جهت‌دهی‌ کمی برای مدل سازی تفکر انتقادی ارائه کردند.

به دلیل عوامل مختلف، به دلیل مشکلات عاطفی، استرس مالی، تعارضات رابطه‌ای، و نحوه تربیت، آن‌ها به سادگی در دسترس نبودند که فرزندپروری ضروری برای رشد عاطفی و شناختی سالم را فراهم کنند. آن‌ها در تهیه غذا، پوشاک و سرپناه والدین بسیار خوبی بودند، اما این به طور کامل کمبود حضور عاطفی آنها را جبران نمی‌کند. در نتیجه، توماس درد عاطفی بزرگی از جمله احساس انزوا از دیگران و خودش را تجربه کرد.

متأسفانه، بسیاری از ما تحت این سبک فرزندپروری بزرگ شده‌ایم، رویکردی استبدادی نسبت به فرزندپروری. این موضوع اولین بار در دهه 1960 توسط دیانا بامریند توصیف شد که هم‌چنین سبک‌های فرزندپروری مقتدرانه و سهل‌گیرانه را شناسایی کرد. علاوه بر این، سبک غفلت‌آمیز در دهه 80 شناسایی شد (ماکوبی و مارتین، 1983).

برخلاف سبک سخت‌گیرانه، هدف فرزندپروری مقتدر ایجاد تعادل بین ساختار و استقلال است. ممکن است معیارهای سختگیرانه‌ای برای رفتار کودک داشته باشد، اما از نظر عاطفی نیز حمایت‌کننده است و مستلزم تعامل مراقبتی است که پیوند و اعتماد سالم را تقویت می‌کند. چنین والدینی به کودکان اجازه می‌دهند بدون قضاوت اشتباه کنند و مداخله‌گر نیستند. این روش، مفیدترین شیوه فرزندپروری در نظر گرفته می‌شود، زیرا شکوفایی را تشویق می‌کند.

والدینی که سبک فرزندپروری سهل‌گیرانه را به کار می‌گیرند، به کودکان اجازه می‌دهند آن‌چه را که می‌خواهند انجام دهند و هیچ ساختاری ارائه ندهند. آن‌ها اغلب مانند یک هم‌سال یا دوست با فرزندشان رفتار می‌کنند.

سبک فرزندپروری سهل‌انگارانه منعکس کننده والدینی است که به حداقل نیازهای فرزندان خود پاسخ می‌دهند و خواسته‌های کمی از فرزندان خود دارند. آن‌ها اغلب بی‌تفاوت هستند، کودک را نادیده گرفته یا کاملاً غفلت می‌کنند.

پیامدهای فرزندپروری مستبدانه

هنگامی که چهار سبک فرزندپروری با هم مقایسه می‌شوند، فرزندپروری سهل‌گیرانه و آسان‌گیر سطح بالایی از پرخاشگری کودک را به همراه دارد. با این حال، فرزندپروری مستبدانه بیشترین همبستگی را با پرخاشگری کودک نشان می‌دهد (محمد، راثی، باروی، و همکاران 2022). علاوه بر این، هنگامی که چنین والدینی درگیر تربیت تحقیر‌آمیز می‌شوند – رفتارهایی که تحقیر و تمسخر می‌کند – نوجوانان بیشتر احتمال دارد خشم بدون تنظیم نوجوانی را نشان دهند که به افزایش قلدری و همچنین قربانی شدن کمک می‌کند (Dickson, Laursen, Valdes, et. al., 2019).

هنگام مقایسه والدین مقتدرانه در مقابل مستبد، فرزندان والدینی که شواهد منفی بیشتری دارند، ممکن است هوش هیجانی پایین‌تری داشته باشند (رخا، 2020). نقص در هوش هیجانی می تواند کودکان را مستعد تکانشگری، عصبانیت و پرخاشگری کند.

مشخص شده است که فرزندپروری مستبدانه با رفتار بزهکارانه نوجوانان همبستگی بالایی دارد (امران، م. و بصری، ن.، 2020). فرزندپروری مستبدانه سطح بالایی از کنترل را در اولویت قرار می‌دهد تا کودکان به آن‌ها گوش دهند. این باعث می‌شود کودکان دچار تعارض، ارتباط کمتر و اعتماد کمتری شوند. یک مطالعه روی 1320 بزرگسال نشان داد که سبک‌های فرزندپروری مستبدانه باعث بدتر شدن سلامت روانی بعدی از جمله مشکلات علامت‌دار و خطر برای خود و دیگران، عملکرد زندگی و رفاه روانی می‌شود (Uji, Sakamoto, Adachi, et. al., 2014). فرزندپروری مستبد نیز با علائم افسردگی همراه است (کینگ، ویدورک و مریانوس، 2016). من در طول سال‌هایی که به‌عنوان پزشک متخصص بودم، مشاهده کرده‌ام که تمایل به خشم، اغلب به عنوان منحرف کننده‌ای از چنین افسردگی عمل می‌کند.

یک مطالعه متا بر روی 51 مطالعه از هشت کشور نشان داد که فرزندان والدین مستبد، از نظر کلامی و جسمی پرخاشگرتر از فرزندان والدین مقتدر هستند (سانیتا، سینگ و سیهاگ، 2022). علاوه بر این، رفتار آن‌ها با احساسات کم و کنترل قوی مرتبط بود. علاوه بر این، پرخاشگری، اضطراب، افسردگی و رفتارهای مشکل ساز در کودکان، همگی با سطوح بالای کنترل والدین مرتبط بودند.

کمک به فرزندپروری مستبدانه

مطالعات متعددی در طول سال‌ها برای شناسایی عوامل مرتبط با فرزندپروری مستبدانه و هم‌چنین تأثیر این عوامل بر کودکان انجام شده است.

تخصیص نیت خصومت‌آمیز

والدینی که گزارش می‌دهند در رویکرد خود مستبد هستند، به احتمال زیاد قصد خصمانه‌تری را به کودک نسبت می‌دهند، احساس تأثیر منفی می‌کنند و در شیوه‌های تربیتی خشن‌تر رفتار می‌کنند، مانند فریاد زدن و کتک‌زدن (کراچ، ایروین، میلنر، و همکاران، 2017). علاوه بر این، به نظر می‌رسد که تنبیه بالاتر دوران کودکی، همراه با خشم، تأثیر قابل‌توجهی بر فرزندپروری نسبت به جهت‌گیری مستبدانه دارد (میلبرن، نیوا و پترسون، 2013).

مشکلات در تنظیم هیجانی

فرزندپروری مستبدانه با والدینی که در تنظیم عاطفی مشکل دارند نیز همراه بوده است. یک مطالعه بر روی 218 زوج مادر-نوجوان ارتباط قوی بین بی‌نظمی عاطفی مادر و سبک فرزندپروری مستبدانه و بی‌نظمی عاطفی نوجوانان را نشان داد (شاو و استار، 2019). این ارتباط با سطوح بالاتر در استرس خانواده قوی‌تر بود.

خارجی سازی

بر اساس فراتحلیل 17 مقاله، سبک فرزندپروری مستبدانه بیشترین ارتباط را با مشکلات برونی‌سازی دارد (روئیز-هرناندز، مورال-زافرا، لور-استبان، و همکاران، 2019). این منطقی است، زیرا فرزندان چنین والدینی به طور معمول به نیروهای خارجی پاسخ می‌دهند و به ندرت خود را دارای اختیار آزاد می‌دانند.

سطح اجتماعی-اقتصادی

مطالعه اخیر نشان داد که والدینی که از نظر اقتصادی محروم هستند، بیشتر از والدین دارای وضع مالی بهتر، از استراتژی‌های فرزندپروری خشن‌تر و مستبدانه‌تر استفاده می‌کنند (اشنایدر و فونتین، 2022).
داشتن والدین مستبد

یک مطالعه نشان داد که فرزندان والدین مستبد، بیشتر احتمال دارد که فرزندپروری مستبدانه را انجام دهند (Valentino, Nuttall, Comas, et. al., 2012). علاوه بر این، مطالعه دیگری نشان داد که کودکانی که چنین فرزندپروری را تحمل می‌کنند، بیشتر در معرض کودک‌آزاری قرار می‌گیرند.
کمتر موافق بودن

به نظر می رسد والدین مستبد کمتر موافق هستند (Huver, Otten, De Vries, et. al., 2010). به این ترتیب، آن‌ها کمتر هم‌دل و خصمانه‌تر هستند و مستعد درگیری بیشتری با دیگران از جمله فرزندان خود هستند.

مفاهیم

والدینی که در فرزندپروری مستبدانه شرکت می‌کنند، باید بدانند که می‌توانند یاد بگیرند که فرزندپروری مقتدرانه‌تر را تمرین کنند. خوشبختانه برای توماس، والدینش متوجه شدند که شیوه فرزندپروری مستبدانه آن‌ها چگونه بر او تأثیر گذاشته است. با پیروی از دستورالعمل‌های زیر، به آن‌ها کمک شد تا به تدریج سبک فرزندپروری معتبرتری را بپذیرند.

در مورد فرزندپروری مقتدرانه و این‌که چگونه می‌تواند از نظر عاطفی و شناختی بر کودکان تأثیر بگذارد، آگاهی کسب کنید. از هر چالشی که ممکن است در زمان مقتدر بودن با آن مواجه شوید آگاه شوید. (مانند عدم آشنایی، ایجاد مشکلات دوران کودکی خود، ترس از تجربه کنترل کمتر و غیره).
مهارت‌هایی را برای افزایش حضور در کنار فرزندان خود بیاموزید – مهارت‌های گوش دادن، همدلی، اعتبار بخشیدن به احساسات و کمک به آن‌ها برای تشخیص احساساتشان. (اگر زمانی را برای گوش دادن، همدلی و تأیید احساسات خود اختصاص نداده باشید، می‌تواند چالش برانگیز باشد.)

قوانین خانه را شناسایی کنید. این قوانین باید به وضوح بیان شود و با بچه‌ها بحث شود تا فرزندان‌تان قوانین را درک کنند. به دیوار زدن آن‌ها می‌تواند به عنوان یک یادآوری بصری به همه کمک کند.

استفاده از پیامدهای منطقی را که با فرزندپروری مقتدرانه سازگار است، تمرین کنید.

این موضوع، مستلزم شناسایی پیامدهایی است که به وضوح تعریف شده، معقول و سازگار است. به یاد داشته باشید که اگرچه تنبیه بدنی ممکن است روشی تکانشی برای پاسخ‌گویی باشد، اما در نهایت اعتماد و ارتباط تجربه شده کودک را تضعیف می‌کند.
در آموزش والدین شرکت کنید.

شما ممکن است انتخاب کنید که در مورد فرزندپروری معتبر از طریق کتاب، اطلاعات آنلاین یا با شرکت در یک کلاس بیاموزید. گفتگو با یک خانواده‌درمانگر یا روان‌شناس کودک هم‌چنین می‌تواند بازخورد عالی در مورد استراتژی‌ها و مهارت‌ها برای تعاملات سازنده‌تر در خانواده شما ارائه دهد.

مانند یادگیری هر رفتار جدید، این کار به زمان، تمرین و صبر نیاز دارد. با این حال، پذیرش این دستورالعمل‌ها می‌تواند به شکوفا شدن فرزند شما به جای تجربه دردی مانند توماس کمک کند.

نوشته دکتر برنارد گلدن، ترجمه سوده مدرس