دروغ یا تخیل شکوفا
بچهها همیشه حقیقت را نمیگویند. اما آیا این یک دروغ است یا فقط تخیل بارور او در کار است؟ بسیاری از والدین از داستان گویی و خیال پردازی فرزندان کوچک خود لذت میبرند. کودکی با تخیل زنده، خلاق و شوخ طبع تلقی میشود.
والدین وقتی فرزندانشان به یک دروغ میچسبند وحشت میکنند. وقتی فرزندشان با اطمینان کامل دروغ میگویند، عصبانی میشوند. دروغ گفتن موضوع حساسی است، زیرا صداقت یکی از مهمترین اهداف برای بیشتر والدین است، اما والدین میتوانند آسوده خاطر باشند. آنچه به عنوان جعل واقعیت در کودکان قبل از سن مدرسه مطرح میشود، به ندرت واقعاً دروغ است. دروغ گفتن آگاهانه و عمدا دروغ گفتن یا تقلب، به خاطر منفعت است.
با این حال، کودکان پیش دبستانی هنوز قادر به انجام این کار نیستند. تا حدود 7 سالگی، کودکان در مرحله رشد تفکر جادویی هستند. در این سن، دنیای فانتزی توسعه یافته آنها اغلب رویاها را با حقیقت جایگزین میکند. برای آنها دشوار است که بین آنچه واقعاً میبینند و میشنوند و آنچه میفهمند، آنچه در مورد آن تصور میکنند و میسازند تمایز قائل شوند. تخیل و ادراک در یکدیگر جاری میشوند.
توجه به این نکته بسیار مهم است که واقعیت و تخیل در کودکان در هم تنیده شده است و این کودکان هر چه به ذهنشان می رسد بیان می کنند. کودکان معمولاً فیلم و کارتون زیاد می بینند ، بازی های زیادی می کنند ، بیرون از محیط خانه به افراد و محیط خیلی توجه می کنند ، پس آنها در ذهن خود دنیای تخیلی ایجاد می کنند ، خودشان را جای شخصیت اصلی فیلم می گذارند ، به جای مادر و پدر رفتار هایی همراه با گفتار انجام می دهند یا مثلا می گویند من فیلم خریدم یعنی چیزی را که می خواهند در قالب های دیگری بیان می کنند.دلایل دروغگویی کودکان بسیار متنوع می باشد.
خلاقیت کودک خردسال به اندازهای رشد کرده که گاهی ممکن است گمان کند همان چیزی که او فکر میکند حقیقت است.
خیالپردازیهای پر از شاخ و برگ بهطورکلی بیضرر هستند و بخشی از رشد طبیعی کودکان نوپا هستند. به هرحال، شما داستانهای پریان و افسانهها را برای فرزندتان میخوانید، پس چرا او نباید از خودش تعدادی داستان بسازد؟