مطالعه جدید ما بررسی کرد که آیا درآمد بالاتر خانواده به حمایت از رشد رفتاری کودکان کمک می‌کند یا خیر. این مهم است، زیرا رشد رفتاری (یا اجتماعی و عاطفی) کودکان پایه و اساس سلامت روان مثبت بلندمدت و موفقیت تحصیلی را تنظیم می‌کند.
یافته های ما اهمیت حمایت از والدین را برای مشارکت با کودکان پیش دبستانی برجسته می‌کند. و یکی از راه های کلیدی برای انجام این کار، کاهش فقر و استرس والدین است.

درآمد و رفتار
برای درک بهتر ارتباط بین فقر دوران کودکی و رفتار، از داده‌های بیش از 6000 مادر نیوزیلندی و فرزندانشان در مطالعه Growing Up in Zealand استفاده کردیم. بچه‌ها را از بارداری تا هشت سالگی دنبال کردیم.
ما همان خانواده‌ها را در طول زمان مورد بررسی قرار دادیم و سپس آن‌چه را که باعث تفاوت در رشد رفتاری بین کودکان خانواده‌های پردرآمد و کم درآمد شده بود، تجزیه کردیم.
به طور خاص، ما رشد اجتماعی و عاطفی کودکان را با بررسی یک نمره ترکیبی که منعکس‌کننده مشکلات رفتاری، بیش‌فعالی، احساسات و روابط با همسالان آن‌ها است، بررسی کردیم.
کودکان با نمرات بالا ممکن است در زمینه‌هایی مانند دوستی و توجه در مدرسه مشکلاتی داشته باشند و این مسائل ممکن است مقدمه‌ای برای مشکلات سلامت روان در آینده باشد.
نتایج ما نشان داد که برای دوره‌هایی که درآمد خانواده بیشتر بود، کودکان مشکلات رفتاری کمتری نسبت به دوره‌هایی که درآمد کمتر بود – اما فقط در سال‌های پیش‌دبستانی – گزارش کردند.
به نظر می رسد درآمد بالاتر خانواده به رشد اجتماعی و عاطفی اولیه کودکان کمک می‌کند و از مشکلات رفتاری جلوگیری می‌کند. اما چرا؟

نقش بزرگسالان
در طول سال‌های پیش‌دبستانی، تعاملات بین بزرگسالان و کودکان (معروف به “خدمت و بازگشت”) برای رشد مغز کودکان بسیار مهم است. و در مدل‌های ما، عواملی که باعث تفاوت در نمرات رشد رفتاری پیش‌دبستانی می‌شوند، عواملی هستند که به رابطه مادر و کودک مربوط می‌شوند.
برخی از مهم‌ترین عوامل، تفاوت در استرس مادران و رفتارهای والدینی مرتبط با استرس، مانند داد و بیداد و مشاجره با کودکان بود. در حالی که مواجهه با چالش‌های کوچک در یک محیط حمایتی برای رشد کودکان خوب است، نشان داده شده است که قرار گرفتن مداوم در معرض یک محیط استرس‌زا در طول این سال‌های رشد، مغز کودکان را به روش‌های ناسالم متصل می‌کند.
مادرانی که درآمد کمتری داشتند، سطح استرس بیشتری داشتند. وقتی بررسی کردیم که چه چیزی باعث ایجاد این تفاوت در استرس در بین گروه‌های درآمدی می‌شود، متوجه شدیم که سلامت مادر و مسائل مسکن، مانند جابه‌جایی مکرر، عوامل محرک هستند. به طور کلی، به نظر می‌رسد درآمد بالاتر استرس را کاهش می‌دهد و فضایی را برای والدین متعهدتر ایجاد می‌کند که به نفع رشد اجتماعی و عاطفی کودکان است.

فناوری چگونه جا می‌افتد؟
ما هم‌چنین تفاوت‌های مهمی را در زمان تماشای صفحه نمایش و مطالعه همراه با والدین دیدیم. وقتی کودکان را در مقاطع مختلف زمانی با خودشان مقایسه کردیم، استفاده بیشتر از صفحه نمایش با مشکلات رفتاری بیشتر در دو و چهار و نیم سالگی همراه بود، اما نه در هشت سالگی.
استفاده از صفحه نمایش هم‌چنین برخی از تفاوت‌ها در مشکلات رفتاری در گروه‌های درآمدی را توضیح می‌دهد – اما بخشی از یک تصویر گسترده‌تر بود و نباید به‌صورت مجزا در نظر گرفته شود.
اما بحث تعادل است. در Aotearoa، والدین اغلب بدون حمایت عملی روزانه (مانند خانواده گسترده) برای کمک به مراقبت مشغول هستند. فناوری ممکن است تنها راهی باشد که برخی از والدین احساس می‌کنند می‌توانند استراحت کنند.

سرمایه گذاری روی والدین برای کمک به کودکان
در حالی که نتایج ما حمایت واضحی از افزایش درآمد برای تشویق رشد اجتماعی و عاطفی کودکان می‌کند، این لزوما به معنای تشویق همه مادران به بازگشت به کار نیست. مادران شاغل نیز سطوح بالاتری از استرس را داشتند. یافته‌های ما نشان می‌دهد که هرگونه سیاستی که رفاه والدین را افزایش می‌دهد، احتمالاً مزایایی برای کودکان خردسال دارد. در مقابل، هر سیاستی که استرس والدین را افزایش دهد احتمالاً بر رشد کودکان تأثیر منفی می‌گذارد. این بدان معناست که سازمان‌های دولتی که از خانواده‌ها حمایت می‌کنند باید دسترسی خانواده‌ها به آن حمایت را تا حد امکان آسان کنند و اطمینان حاصل کنند که به طور مداوم و با اطمینان ارائه می‌شود.

تسهیل گر: سوده مدرس