بسیاری از والدینی که اخیراً با آنها صحبت کرده‌ام، از «بدرفتاری کردن» با فرزندشان ناراحت هستند. این احساس قوی و خشن است، قابل درک است.

 از آنجایی که کار من این است که به والدین کمک کنم تا این سوزن به ظاهر دست نیافتنی حفظ آرامش و ارتباط را به نخ بکشند، در عین حال محدودیت‌ها و مرزهای واضحی را برای ایمن نگه‌داشتن فرزندانشان و کمک به آنها در یادگیری سازگاری با محدودیت‌ها و انتظارات زندگی، حفظ می‌کنم، مجبور شده‌ام با چگونگی انجام این کار دست و پنجه نرم کنم. بهتر است این لحظات بسیار پرتنش را مدیریت کنید. اینجا جایی است که من فرود آمده ام.

اولین و اساسی ترین سوالی که از خودم می پرسم این است: در این موقعیت خاص، والدین چه چیزی را کنترل می کنند و چه چیزی را کنترل نمی کنند؟

آنچه شما به طور قطع کنترل نمی کنید فرزند شماست. شما نمی توانید او را مجبور کنید: موافقت کند که از استخر خارج شود، از پارکینگ بلند شود و روی صندلی ماشین بنشیند، یا داوطلبانه به فضای آرام برود و در آن بماند. تمرکز بر تلاش برای تغییر رفتار کودک در این لحظات به ندرت جواب می‌دهد و اغلب نتیجه معکوس می‌دهد و اعتراض و بی نظمی کودک را افزایش می‌دهد. همچنین نتیجه را به دست کودک می‌سپارد.

اگر تاکتیک‌های تشویق فرزندتان به همکاری – تهدید، رشوه/ پاداش، تطمیع، استفاده از منطق – کارساز نباشد و فرزندتان ادامه داشته باشد، چه؟ این دستور العملی برای خشم، ناامیدی و تشدید زیاد است که هم برای والدین و هم برای کودک مضر است. (کودک سه ساله از ماندن در اتاق در هنگام خاموش شدن چراغ امتناع می‌ورزد. در نهایت، والدین تهدید می‌کنند که اگر در رختخواب نماند، عروسک/عشق او را خواهند برد. کودک مورد نظر نه تنها عشقش را پس می‌گیرد، بلکه تمام عروسک‌های اتاقش را جمع می‌کند و به پدرش می‌دهد.)

Translation is too long to be saved

به‌جای تمرکز بر آنچه کنترل نمی‌کنید، روی آنچه کنترل می‌کنید تمرکز کنید – خودتان و موقعیت – و کارهایی که می‌توانید انجام دهید تا محدودیت‌ها را اعمال کنید یا به فرزندتان کمک کنید که یک تحول دشوار را انجام دهد. گاهی اوقات این به معنای مداخله فیزیکی – برداشتن کودک شکست خورده خود یا یک نودل سنگین و خیس – است تا او را با خیال راحت در صندلی ماشین نگه دارید یا اطمینان حاصل کنید که در فضایی است که می‌تواند آرام شود و آسیب زننده یا مخرب نباشد.

تفاوت بزرگ در نحوه انجام این کار است.

یک سناریوی معمولی چیزی شبیه به این است. والد با عصبانیت فریاد می‌زند و تهدید می‌کند: “همینه، اگر همین الان از استخر بیرون نیای، موقع خواب کتابی وجود نداره و ما به استخر برنمی‌گردیم!” و بچه اش را به سختی از استخر بیرون می‌کشد. این رویکرد شرم آور است و احتمالاً جدل را تشدید می‌کند.

این روش جایگزین است:

شما با آرامش می‌گویید: “می بینم که برای بیرون آمدن از استخر (با وجود همه هشدارهایی که داده‌اید) بر اساس مسیری که گفته شده مشکل داری. می‌دونم که نمی‌خوای بیرون بیای، چون خیلی سرگرم‌کننده است و به نظر نمی‌رسه که زمان کافی باشه. اما باید برای شام به خونه برگردیم. من تا جایی که ممکنه به آرامی بهت کمک میکنم” و سپس این کار را تا جایی که می‌توانید آرام انجام دهید. شما نسبت به اعتراضات، لرزیدن و غیره واکنشی نشان نمی‌دهید، به خود یادآوری می‌کنید که یک بچه عالی دارید که به سختی به یک فعالیت سرگرم کننده پایان می‌دهد. او برای ادامه کار به کمک شما نیاز دارد، نه عصبانیت یا تهدید. این، دوست داشتن است.