تنبیه
تربیت کودک، انتقام
تنبیه عبارت است از اِعمال مجازات در پاسخ به یک تخلف. تنبیه اَشکال مختلفی دارد. “چشم در برابر چشم” یکی از قوی‌ترین غرایز انسان است – و غلبه بر آن برای افراد و جوامع دشوار است – اما دهه‌ها شواهد نشان می‌دهد که آسیب متقابل همیشه بهترین اقدام، چه برای مجرم و چه برای فرد متخلف نیست. پیامد، زمانی که منصفانه اجرا شود، می‌تواند باعث شود که افراد مشروط به تکرار نکردن اعمال ناشایست شوند و پیامدهای منفی می‌تواند به عنوان بازدارنده‌های قوی عمل کند.
مجازات جای خود را دارد – اما توانایی بالا رفتن از غرایز پست و قضاوت عینی در مورد هر موقعیتی، و با نگاهی منصفانه، یکی از بالاترین دستاوردهای بشریت و تمدن است.
تربیت کودک
وقتی صحبت از تربیت کودکان به میان می‌آید، یادآوری این نکته مفید است که تنبیه کودک با تربیت آن‌ها یکسان نیست. بیشتر والدین می‌خواهند رفتارهای قابل قبول اجتماعی را در فرزندان خود تشویق کنند و از پرخاشگری و سرپیچی جلوگیری کنند. در نتیجه، آن‌ها انتخاب خود را بین انضباط مبتنی بر پاداش یا تنبیه می‌بینند. با این حال، تحقیقات نشان می‌دهد که تنبیه بدنی بی‌اثر است و اغلب منجر به پیامدهای نامطلوب طولانی‌مدت برای کودکان صرف‌نظر از پیشینه اجتماعی-اقتصادی، قومی یا مذهبی آن‌ها می‌شود. در موارد شدید، تنبیه بدنی می‌تواند منجر به سوء استفاده شود.
در فوریه ۲۰۱۹، انجمن روان‌شناسی آمریکا (APA) بیانیه‌ای علیه کتک زدن و سایر تنبیه‌های بدنی برای کودکان منتشر کرد و دقیقاً همین دلایل را ذکر کرد.
آیا می توانم فرزندم را بزنم تا او را تنبیه کنم؟
وقتی والدین بچه‌ها را می‌زنند، کودکان در معرض خطر ابتلا به مشکلات طولانی‌مدت مانند رفتارهای ضد اجتماعی و اضطراب قرار دارند. کتک زدن، پیوند والدین و فرزند را تضعیف می‌کند و می‌تواند پرخاشگری را افزایش دهد. هم‌چنین ممکن است باعث شود آن فرد روزی از تنبیه بدنی برای فرزندان خود استفاده کند.
چرا تنبیه بدنی برای کودکان بد است؟
اشکال مختلف تنبیه بدنی، مانند کتک زدن، اغلب بی‌اثر هستند و در درازمدت نتیجه معکوس دارند. کودکان آن‌قدر گیج شده‌اند که نمی‌توانند درسی را که والدین می‌خواهند بیاموزند، یاد بگیرند – در عوض، چیزی که آن‌ها برداشت می‌کنند این است که کتک زدن رفتار قابل قبولی است. تنبیه بدنی می‌تواند منجر به پیامدهای منفی زیادی شود، از جمله کاهش عزت نفس، روابط ضعیف با والدین و مشکلات شناختی.
چه جایگزین‌های انضباطی بهتری برای تنبیه بدنی وجود دارد؟
والدین می‌توانند از تنبیه بدنی اجتناب کنند و هم‌چنان با استفاده از چندین روش غیرفیزیکی و مثبت، فرزندان خود را وادار به رفتار مناسب کنند. به عنوان مثال، در مورد کودکان بسیار کوچک، بهترین روش‌ها ساختاردهی و حواس پرتی است. تایم اوت برای بچه‌ها (و گاهی اوقات والدین آن‌ها) نیز ممکن است به خوبی جواب دهد. کودکان در سنین مدرسه بهتر به حذف امتیازات، مانند از دست دادن تلفن همراه یا هر دستگاه الکترونیکی واکنش نشان می‌دهند.
واکنش کودکان به تنبیه چگونه است؟
نمی‌دانید که آیا باید کودک خود را تنبیه کنید؟ تنبیه می‌تواند باعث ایجاد رنجش شود و منجر به افزایش پرخاشگری شود. در بسیاری از موارد، بهتر است به جای تنبیه رفتار نادرست، تقویت مثبت برای رفتار خوب ارائه شود. والدین باید رفتاری را که دوست دارند در فرزندشان ببینند الگوسازی کنند.
بازدارندگی و جرم
اغلب اوقات، مجازات با میل به انتقام همراه است، یا بسیار بیشتر از جرم ارتکابی است. اگرچه انتقام‌جویی ریشه‌های عمیقی در کارنامه رفتاری انسان دارد، اما می‌تواند آسیب را تشدید کند و ادامه کار را دشوارتر کند. علاوه بر این، تنبیه بیش از حد به ندرت یک عامل بازدارنده موثر است و ممکن است اثرات منفی فراتر از مجازات شود.
به عنوان مثال، موضع بیش واکنشی “سخت‌گیری در قبال جرم” که مجازات را به بازپروری ترجیح می‌دهد، مسلماً به یک سیستم زندان پرجمعیت با نرخ بالای تکرار جرم کمک کرده است.
چرا مجازات وجود دارد؟
این رفتار برای حفظ هنجارهای اخلاقی جامعه پدیدار شد. انتقام گرفتن از کسی که مستقیماً به شما آسیب رسانده است، محافظت از خود است: مجرم احتمالاً دوباره آن را امتحان نخواهد کرد و افرادی که شاهد مجازات شما هستند، مرتکب این اشتباه نمی‌شوند که شما را مورد هدف قرار دهند. مجازات شخص ثالث – که شامل تنبیه دیگرانی است که مشاهده می‌کنید مرتکب تخلف می‌شوند، حتی اگر علیه شما نبوده باشد – هم‌چنین به تقویت هنجارهای اخلاقی کمک می‌کند.
چهار نظریه اصلی مجازات چیست؟
در نظریه قصاص، شدت مجازات باید متناسب با جرم باشد. تئوری بازدارندگی معتقد است که مجازات شدید یا نامتناسب در صورتی توجیه اخلاقی دارد که از وقوع جرم در آینده جلوگیری کند. در تئوری توانبخشی، هدف از مجازات، آموزش به مجرم است تا بتواند به شهروندی قانونمند تبدیل شود. تئوری توانبخشی، شامل فرستادن مجرم به زندان، محدود کردن آزادی آن‌ها به طوری که نتوانند مرتکب جنایات بیشتری شوند.
آیا مجازات در برابر جرم مؤثر است؟
اگرچه ممکن است ذهنیت قصاص “چشم در برابر چشم” را برآورده کند، اما مجازات لزوماً جرم را متوقف نمی‌کند. بسیاری از افرادی که مرتکب جرم می‌شوند با فقر، اعتیاد یا بیماری‌های روانی دست و پنجه نرم می‌کنند که با زندان‌های بزرگ‌تر و احکام سخت‌تر قابل درمان نیستند. در واقع، تقریباً ۷۰ درصد مجرمان ظرف پنج سال پس از آزادی از زندان دوباره دستگیر می‌شوند.
تفاوت بین مجازات و انتقام
تمایز بین مجازات و انتقام اغلب در روش‌ها یا انگیزه‌های پشت اعمال افراد، یا در شباهت درک شده بین جرم تحریک‌کننده و پیامد ناشی از آن نهفته است.
در حالی که تنبیه می‌تواند بین افراد، درون خانواده‌ها یا در سطح اجتماعی اعمال شود، انتقام اغلب یک به یک انجام می‌شود – برای مثال، مردی که عکس‌های برهنه شریک سابق خود را پس از رها شدن پخش می‌کند. شواهد نشان می‌دهد که انتقام‌جویی به ندرت به بهبود زخم‌های روانی کمک می‌کند و در عوض باعث ایجاد مشکلات اضافی و طولانی‌مدت برای همه افراد درگیر می‌شود.
آیا انتقام می‌تواند عادلانه باشد یا غیر قابل توجیه باشد؟
وقتی کسی به شما ظلم می‌کند، وسوسه انگیز است که مثل خودش با او رفتار کنید. اما در عوض، از خود بپرسید که آیا واقعاً قصد آزار شما را داشتند یا خیر. سپس در نظر بگیرید که آیا انتقام گرفتن به رابطه کمک می‌کند یا آسیب می‌رساند. اغلب اوقات، طرف مقابل نمی‌داند که چقدر به شما احساس وحشتناکی داده است. انتخاب انتقام به احتمال زیاد امید به آشتی را از بین می‌برد و می‌تواند آن‌ها را به انتقام جویی سوق دهد – چرخه معیوب ایجاد کند.
برگرفته از سایت Psychology Today ، ترجمه سوده مدرس