این هم‌چنین ناشی از تفسیر نادرست پیام‌هایی است که بسیاری از خانواده‌ها در رسانه‌های اجتماعی درباره اهمیت پذیرش، اعتبارسنجی و حضور در هنگام مضطرب شدن بچه‌ها دریافت کرده‌اند. این به این معنی است که والدین معتقدند که اگر دائماً در کنارشان نباشند به فرزندانشان آسیب می‌رسانند – به آن‌ها پیام می‌دهند که احساساتشان مهم نیست و آن‌ها تنها هستند – عبارات همدلانه را تکرار می‌کنند تا نشان دهند درک می‌کنند، یا تلاش می‌کنند توجه فرزندشان را جلب کنند، تا در مورد احساساتش صحبت کند. این در ذهن آن‌ها با رها کردن فرزندشان در زمان نیاز برابر شده است.

در تئوری، این ممکن است منطقی به نظر برسد، اما آن‌چه من در عمل می بینم اینجاست:

وقتی والدین از بچه‌هایشان می‌پرسند که چرا در حال فروپاشی هستند، در گرماگرم لحظه‌ای که والدین می‌پرسند، اوضاع بدتر می‌شود. مغز آن‌ها پر از احساسات است و نمی‌توانند به وضوح فکر کنند. علاوه بر این، آن‌ها اغلب نمی‌دانند چرا در حال فروریختن هستند. در بسیاری از موارد، آن‌ها فقط در یک تحول یا عبور از یک مرحله مشکل دارند. ‌

وقتی فرزندشان در حال فروریختن است، والدین هر چه فرزندشان به هم ریختگی بیشتری پیدا کند، بیشتر عبارات حمایتی را تکرار می‌کنند (“می دانم، این واقعا سخت است… تو در حال حاضر خیلی عصبانی/غمگین هستی… احساسات واقعاً بزرگی داری … این واقعا مشکل است. .. من برای تو اینجا هستم… می‌فهمم…”). من صدای بچه‌ها را می‌شنوم که فریاد می‌زنند: “صحبت نکن!” یا “برو، مامان، تو دوست مهربانی نیستی!” ‌

وقتی والدین سعی می‌کنند فرزندشان را وادار کنند تا در یک لحظه ناامیدکننده به حل مسئله بپردازد، استرس کودک افزایش می‌یابد و احتمال استقامت او را کاهش می‌دهد.

والدین می‌‌خواهند فرزندانشان تجربیات دشوار را برای تأمل و یادگیری از آن‌ها پردازش کنند. اما برای بسیاری از کودکان، فکر کردن به این لحظات بسیار طاقت‌فرسا و ناراحت‌کننده است. هر چه والدین بیشتر سعی کنند فرزندان خود را ترغیب کنند تا در مورد تجربه دشوار صحبت کنند، آن‌ها شدیدتر مقاومت می‌کنند، که باعث استرس می‌شود و یادگیری از تجربیات آن‌ها – هدف نهایی – غیرممکن می‌کند.